گاهش اوقات آدما از بعضي کاراي تکراري توي زندگي خسته ميشناما جالبه بدوني که من از براي تو نوشتن هيچ گاه سير نمي شوم زندگيه ديگه ميادو ميره.........
امروز باهات کلي صحبت کردم اما هرچه بيشتر صحبت مي کنم تشنه تر ميشم...
تو مثل سرابي هر چه بيشتربهت نزديک ميشم کمتر پيدات مي کنم...
شايدم ستاره ي دنباله دار باشي که گاهي اوقات اگه افتخار بده آسمون رو منور مي کنه زود مياد و زود هم ميره....
اما شايدم سيمرغ باشي و فقط توي افسانه ها و روياها بشه پيدات کرد.....اما اينو خوب مي دونم که مثل هيچ کس نيستي
مثل تو بودن هم کلي افتخاره که هر کس نداره شايدم يک نعمت باشه
شب دارم بنا به يک عادت هميشگي برات مينويسم
اگه اين کارم نميکردم که از غم دوريت مي مردم

مراقب گلم باش نذار پژمردش کنن

امشب هم سنگ صبورت بودم باعث افتخاره!
حرفهاي قشنگت بوي غم مي داد اما شيرين بود
کاش مي شد سالها سکوت کنم و سنگ صبورت باشم و تو تا آخر دنيا برام حرف بزني اون وقت منم با يک لحن قشنگ و رويايي قلب شکسته ات را که از نامهرباني روزگار ناراحت است را التيام مي دهم...
تو مردن نيز رويايي مي شود....
خواشتم از احوال دل شکسته ات باخبرم سازي که گويا شاهزاده ي روياهاي من خواب بود..
کاش من روياي شبانه ات باشم..
روياي تو بودن هم عالمي دارد... قلبت اگر پر درد باشد هستي ام نابود مي شود بي تو هيچم...
امشب در جوار خداي نيلوفرها به تو مي گويم بي تو هرگز پس بمان تا بمانم و باش تا باشم..

کسي که طراوت وجودش را مديون صداقت وجودت مي داند


 

امشب بر خلاف همه ي شبهايي که برات احساس دلتنگي مي کردم اما حس مي کنم که کلي بهم نزديکي کنارمي حتي اگه بخوام مي تونم صداي نفسهاتو حس کنم ديگه همه باهام غريبه شدن و تو تنها آشناي ديرين باقي مانده اي؟؟
صداي طپش هاي قلبت رو با هر تنفست به راحتي حس مي کنم
کاش هميشه کنارم باشي...
 کاش هيچ گاه ترکم نکني
هر وقت که صبح ميشه ثانيه شماري مي کنم تا شبانگاه سر برسه تا من بتونم به دور از هياهوي آدما واسه تو گل قشنگم بنويسم....
شبها بهم کلي نزديک ميشي فاصله ها رو مي شکني
شبها از همه چيز و آدما دل مي برم و تنها به تو فکر مي کنم
شبها مونس تنهايي هام خودت ميشي
 تنها رويام خودت ميشي
همه چيز و همه چيزم خودت ميشي
چه قشنگه که فقط شبا نمايان ميشي آخه چيزهاي پر نور تو تاريکي قشنگترن و تو که مثل ماه شب چهارده مي موني از هميشه روشن تر ميشي...
من مطمئنم مطمئنم که ديگه ستاره ي من شدي و با ورودت قلبمو نوراني کردي اين و هم مي دونم که ستاره ها اگه تو رو ببينند تا ابد ساکن زمين مي شوند...
حالا ديگه هم من اهلي شدم و شايد هم تو.....
ولي اينو يادت نره که اگه گلي رو اهلي کردي در مقابلش مسئولي حالا من مسئول توام
مسئول تنها گلم
مسئول تنها ستاره ام
ديگه بيش از اين وقت نازنينتو نميگيرم
مراقب چيزهايي که مي شکنن و اگه شکستن ديگه درست نميشن باش

پرواز بی بازگشت مسافران آسمان با خود هزار هزار دل کوچک
و بزرگ را به دیاری برد که قنوت ساکنانش از نور و آرامش و عطر
بهشت لبریز است  پروازی که رد پایش یک بغل پرسوخته
و دل گداخته بود و چشمان معصومی که از این پس همنشین
شبنم و باران خواهند بود....
چگونه می توان تسلای دل مادرانی شد که در هر رکوع و سجودشان
پاره ای از وجود خود را فریاد می زنند؟؟
چگونه می شود درد همسری را فهمید که زندگی تازه سامان
یافته اش به تور و روبان سیاه تزیین شده است؟
چگونه می شود همزبان کودکان یتیمی شد که حتی هنوز کلمه ی
"بابا" را نیاموخته اند ...
و تا ابد در آینه چشم و دلشان آسمان و پرواز و پدر حک شده است.....
از درد سخن گفتن و از درد شنیدن
با مردم بی درد ندانی که چه دردی است....

رویای شیرین در دل چون دریای من موج می زد.از وجود شخصیتی بس عجیب!
صورتی رویایی داشت مثل گل یخ ظریف و زیبا ....
همچنان می رفتم و او در دلم جایی باز می کرد...
در دریای نیلگون دلم او کنار ساحل بود می دیدمش...می خواندمش ...
او غافل بود از خشم دریا اما دریای دل من سخت صبور و فرمانبردار...
خواستم توطئه ای شیرین برایش فراهم کنم تا بتوانم او را به دریا بکشم!
بوسه ای از شبنم صبحگاهی دریای دلم وام گرفتمو بر چهره ی ظریف او زدم...
(سخت شرم آور)
عجب آنکه دریای دلم هنوز آرام بود...!!
من لبان باریک و کوچک او را بسیار دوست داشتم و چشمان ظزیف و نافذش را
سخت می پرستیدم...
دستان ظریف و حساسش رادوست داشتم تا در دستان دریایی خود سخت بفشارم...
چقدر شیرین بود اگر او خود را ارزانی آغوش امواج پرخروشم می ساخت...
سخت بود اما دیگر نتوانستم بر خشم دریای دلم غالب شوم پس مغلوب شدم..
امواج سرکش دلم به شدت پریشان بود آنقدر که مرا نیز درهم کوبید!
تلاطم این موجهای خروشان و بی پروا تمام ساحب شنی را در هم کوبید!
عاقبت او را در آغوش کشید...
او به اعماق دریای وجودم فرو رفت..
آیا غرق شده بود..؟
موجهای کوچک من در جستجوی او فراوان کوشیدند...
آه او را یافتند..
او در ژرف ترین نقاط دلم افتاده بود..
بی امان در پی نجات او بودم اما فایده ای نداشت...

"او تا ابد در آنجا خواهد ماند...!!!"

گلی که بیشتر از همه ی گلها توی باغچه خودنمایی می کرد

دیروز با اولین باران پاییزی مغلوب دست وحشی باد شد

باغچه ی خوب خونه:

من دیگه می ئونم که خزون رو کدوم گلت نشسته

ولی نمی ذارم!

نمی ذارم دیگه درد بکشی

گل من!

زیر بار سنگینی غصه هایی که آدما رو دوشت می ذارن

کمر خم نکن !خسته نشو!محکم باش!بایست!

نذار تیشه به ریشت بزنن!!!!

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی

تو را با لهجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای

در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید

با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشم هایم را به روی اشکی از جنس غروب

ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمی دانم چرا رفتی؟

نمی دانم چرا؟شاید خطا کردم

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا؟تا کی؟برای چه؟

ولی رفتی و بعد از رفتنت

باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره

با مهربانی دانه بر می داشت

تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایش خیس باران شد

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو

تمام هستی ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو

هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را

با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام برگرد!

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو

در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بین پاسخ و سرد است

و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا؟شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز:

برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم....؟؟!!