مامان خوبم می دونم که خیلی دیر شده ولی بازم امیدوارم که به بزرگواری خودت ببخشی.

بعد از رفتن بابا تنها امیدم به مامان خوبم است که همیشه وجودش تکیه گاه محکمی برام است
کسی که در بدترین شرایط هم مطمئن هستم که از حمایت هاش برخوردارم.وجودش آرامش و امید زندگیم است.کسی که با صبرش بهم درس صبوری داد.ازش خیلی ممنونم که ۱۷ سال با عشق از پدرم نگهداری کرد.وقتی بابا رفت مامان خیلی تنها شد ولی تا اونجایی که می تونست  به خاطر ما بچه هاش اشک نریخت.مقاومت کرد.برای من مامان مثل یک فرشته می مونه تنها امید و دلیل زنده بودنم است.مامان مهربونم اینو می دونم که ستاره ها اگر تو رو ببینند تا ابد ساکن زمین میشن اینو می دونم که خورشید از دیدن تو خجالت می کشه.مامان تنها کسی است که بی منت بهم محبت می کنه.پس به اندازه ی تمام دنیا عاشقتم و دوستت دارم و می پرستمت.مامان هیچ وقت تنهام نذار.

روزت مبارک عزیز ترینم.

تنها همین اشکهای بی زبان من از خوبی های تو قدردانی می کنند.این امشب را کنارم بمان و تا سپیده ی رفتن دست و پا زدن قطره قطره شان را در دریای مردمک چشمانم تماشا کن.

گفته بودي كه تو را در گلزار ها خواهم ديد ، گفته بودي كه در گلبرگ نسترن ها مي نشيني و در كلاله ي شقايق ها جاي مي گيري.تمام گلزارها را به دنبالت زير پا نهادم .به دشتها رفتم تا شايد تو را در گلي كه در دامان خاك نشسته بيابم.گفتم شايد همراه  با برگ گلها بر آبي به زلالي اعتقادت شناور باشي .سپس همراه با آنها به همه جا سفر كردم و اثري از تو نديدم.حرفهايت را صدباره مرور كردم  تا بلكه بفهمم مشتاق سفر به كجا بوده اي .تو هر چه گفته بودي همه صحبت از ايمان بود و اعتقاد ،پيروزي و استقامت ، مبارزه و تلاش ، عروج و جاودانگي  .هميشه اين مفاهيم را در جسم و روحت ديده بودم.ولي نمي توانستم معناي عروج و جاودانگي را بفهمم .چون كمتر از اين دو برايم حرف زده بودي.از مادر پرسيدم:مادر ، عروج يعني چه؟گفت :ديدار معبود.گفتم جاودانگي چيست؟جواب داد :وقتي به معبود رسيدي جاودانه مي شوي.دوباره پرسيدم :كسي كه به ديدار معبود مي رود تا جاودانه شود ،به كدام ديار مي رود ؟با لحني دردناك جواب داد :آن دياري كه در قالب مكان نيست ولي همه جا هست.جوابش را نفهميدم ولي گل وجودش را پژمرده ديدم.لحن مادر و جوابي كه داده بود مرا به فكر وا مي داشت .پدر گاه در صحبتهايش سخن از عروج گفته بود.شايد او به عروج رفته باشد.حالا كمي بهتر متوجه ي گفتار پدر مي شدم.حالا مي فهمم كه پدرم قطره اي از اقيانوس بوده كه زلالي آبش بي همتاست .او در يك روز آفتابي در 24 ارديبهشت  سوار بر اسب طلايي آفتاب شد و به آسمان رفت و همه ي ما را در غم نبودنش تنها گذاشت .

پدر چه ساده تركمان كردي اما هميشه با يادت زنده هستيم ....